5.Sınıf Bursluluk Türkçe Parçada Anlam Testi Çöz 11

Köyün girişindeki eski çeşme yıllardır akmaz hâlde duruyordu. Yazın köye gelen Elif, dedesinden bu çeşmenin bir zamanlar herkesin buluşma yeri olduğunu dinledi. Bunun üzerine arkadaşlarını topladı. Önce çeşmenin çevresindeki otları temizlediler, sonra taşların arasına sıkışan çöpleri çıkardılar. Köydeki ustadan yardım alarak kırık oluğu değiştirdiler. Birkaç gün sonra çeşmeden yeniden su akmaya başladı. Yaşlılar çeşmenin başında oturup eski günleri anlattı, çocuklar da suyun sesini dinleyerek oyunlar oynadı.

Bir okulda “Sessiz Teneffüs” uygulaması başlatıldı. Bu teneffüste isteyen öğrenciler bahçedeki okuma köşesine gidiyor, isteyenler sınıfta resim yapıyor, isteyenler de koridordaki satranç masalarında oynuyordu. İlk gün bazı öğrenciler bu teneffüsün sıkıcı olacağını düşündü. Fakat birkaç hafta sonra öğrenciler, günün yorgunluğunu azaltan bu kısa sakinliğin derslere daha dikkatli başlamalarını sağladığını fark etti.

Babamın eski radyosu mutfak rafında dururdu. Düğmesi biraz zor çevrilir, anteni doğru yöne bakmazsa sesi cızırtılı gelirdi. Yine de annem sabah kahvaltısını hazırlarken onu açardı. Radyodan yükselen türküler evin içine yayılır, dedem bazı şarkılara eşlik ederdi. Ben başta bu eski radyonun neden bu kadar sevildiğini anlamazdım. Sonra fark ettim ki ailem radyonun sesinden çok, onun hatırlattığı zamanları seviyordu.

Kütüphaneci, raflardaki kitapları yalnızca konularına göre değil, çocukların aradıklarında kolay bulabilecekleri şekilde düzenlerdi. Macera kitaplarının üzerine küçük bir pusula işareti, bilim kitaplarının üzerine yıldız, masalların üzerine ise ay resmi yapıştırmıştı. Okumaya yeni başlayan çocuklar bile bu işaretleri görünce aradıkları rafı bulabiliyordu. Kütüphaneciye göre iyi bir düzen, sadece güzel görünmek için değil, işi kolaylaştırmak için de yapılmalıydı.

Selin’in sınıfı, yıl sonunda bir tiyatro oyunu hazırlayacaktı. Selin başrolü almak istiyordu fakat öğretmeni ona sahne arkasında dekor sorumluluğu verdi. Selin önce buna üzüldü. Ancak dekorları hazırlarken oyundaki orman sahnesi için kâğıttan ağaçlar, mavi kumaştan dere, kartondan küçük bir köprü yaptı. Oyun günü izleyiciler sahne açılır açılmaz dekoru alkışladı. Selin o an, görünmeyen işlerin de oyunun başarısında büyük payı olduğunu anladı.

Bir sahil kasabasında yaşayan balıkçılar, fırtına çıkacağını martıların davranışlarından anlardı. Martılar kıyıya yaklaşır, alçaktan uçar ve kayalıkların arkasına saklanırdı. Kasabadaki çocuklar bu durumu önce bir oyun sanırdı. Ancak yaşlı balıkçı Kemal Amca, “Doğa bazen yüksek sesle değil, küçük işaretlerle konuşur.” derdi. Bir gün deniz çok sakinken martılar yine kıyıya toplandı. Balıkçılar açılmadı. Öğleden sonra kuvvetli bir fırtına çıktı.

Mavi kapaklı defter, Ece’nin en sevdiği eşyasıydı. Gördüğü ilginç bulutları, duyduğu yeni kelimeleri, bahçede açan çiçekleri hep bu deftere yazardı. Bir gün defterini okulda unuttu. Ertesi gün sınıfa geldiğinde defterinin sırasının üstünde durduğunu gördü. İçine küçük bir not bırakılmıştı: “Yazdıkların çok güzel. Bir gün kitap olur belki.” Ece bu notu kimin yazdığını hiç öğrenemedi ama o günden sonra defterine yalnızca gördüklerini değil, hissettiklerini de yazmaya başladı.

Arda, sınıf kitaplığından aldığı kitabı bir haftada bitireceğine söz vermişti. İlk günler oyuna dalıp kitabı açmadı. Son gün geldiğinde kitabın yarısını bile okumamıştı. Öğretmeni kitabı sorduğunda Arda, “Bitirdim.” demek istedi ama sonra durdu. Kitabı bitirmediğini söyledi ve bir hafta daha süre istedi. Öğretmeni ona kızmadı; yalnızca “Eksik okumayı tamamlamak kolaydır, eksik doğruluğu tamamlamak zordur.” dedi.

Zeytin ağacı, kuraklığa dayanıklı bir ağaçtır. Kökleri toprağın derinliklerine uzanır ve az suyla bile yaşamını sürdürebilir. Bu yüzden Akdeniz ikliminin görüldüğü yerlerde sıkça yetiştirilir. Zeytinin meyvesinden yağ elde edilir, yaprakları ise bazı geleneksel kullanımlarda değerlendirilir. Uzun yıllar yaşayabilen zeytin ağacı, geçmişten günümüze bolluğun ve barışın simgesi olarak da görülmüştür.

Defne, okulun bahçesinde her teneffüs aynı ağacın altında oturan yeni öğrenciyi fark etmişti. Çocuk kimseyle konuşmuyor, elindeki deftere bir şeyler çiziyordu. Defne önce yanına gitmeye çekindi. Sonra resim kulübünün afişini hazırlarken ondan yardım istemeye karar verdi. Yeni öğrenci, afişe kuşlar, kitaplar ve uçurtmalar çizdi. Afiş panoya asılınca herkes resmi çok beğendi. O günden sonra çocuk teneffüslerde yalnız oturmadı; çünkü arkadaşları onun çizimlerini görmek ve onunla konuşmak istiyordu.