5.Sınıf Bursluluk Türkçe Parçada Anlam Testi Çöz 10

Bir çiftçi, tarlasının kenarına rüzgârı kesmesi için kavak fidanları dikti. Komşusu, “Bu fidanlar şimdi incecik, sana ne faydası olacak?” diye sordu. Çiftçi gülümsedi ve “Bugünün gölgesi dünkü fidanla olur.” dedi. Yıllar geçti, kavaklar büyüdü. Sert rüzgârlar estiğinde tarladaki ekinler eskisi kadar zarar görmedi. Komşusu o zaman çiftçinin ne demek istediğini anladı.

Okulun bilim köşesinde öğrencilerin yaptığı basit deneyler sergileniyordu. Bir öğrenci mıknatısla toplu iğneleri çekmiş, başka biri fasulyenin çimlenme sürecini kavanozda göstermişti. Ziyaretçiler en çok küçük bir notun bulunduğu masanın önünde durdu. Notta, “Bilim bazen büyük laboratuvarlarda değil, merak eden bir çocuğun sorduğu ilk soruda başlar.” yazıyordu.

Yamaçtaki küçük köyde herkes evinin önüne aynı çiçekten dikmişti. İlkbaharda bütün sokaklar sarıya boyanırdı. Bir yıl köye taşınan Nermin Teyze, evinin önüne mor lavantalar dikti. Başta bazı komşular bu farklılığı yadırgadı. Yaz gelince lavantaların kokusu sokağa yayıldı, arılar çiçeklerin çevresinde dolaştı. Sonraki yıl bazı komşular sarı çiçeklerin arasına lavanta da dikti. Köyün yolu artık hem sarı hem mor görünüyordu.

Eski bir mahallede her evin kapısında küçük bir zil vardı. Bu zillerin sesi birbirinden farklıydı. Bakkalın zili ince, terzinin zili tok, fırının zili ise neşeli bir çıngırak gibi çalardı. Mahalle sakinleri bazen kimin dükkânına girildiğini zillerin sesinden anlardı. Yeni yapılan büyük market açılınca bazı dükkânlar kapandı. Fakat terzi, dükkânının zilini indirmedi. “Bu ses, burada yalnızca kumaş değil, hatıra da dikildiğini anlatır.” derdi.

Deniz, sınıf gazetesine haber yazmak istiyordu. İlk yazısında okul bahçesindeki yeni çiçekleri anlatırken kendi duygularına çok fazla yer verdi. Öğretmeni yazıyı okuyunca, “Bu güzel bir günlük yazısı olabilir ama haber yazısında ne oldu, nerede oldu, kim yaptı gibi bilgiler açık olmalı.” dedi. Deniz yazısını yeniden düzenledi. Çiçeklerin hangi sınıflar tarafından dikildiğini, etkinliğin ne zaman yapıldığını ve amacını ekledi.

Öğretmen, öğrencilerinden bir hafta boyunca evdeki su kullanımını gözlemlemelerini istedi. Bazı öğrenciler diş fırçalarken musluğu açık bıraktıklarını, bazıları sebzeleri yıkarken gereğinden fazla su harcadıklarını fark etti. Haftanın sonunda sınıfça küçük bir tablo hazırladılar. Herkes bir tasarruf önerisi yazdı. Bir ay sonra okul panosunda “Bir damla küçük görünür ama çok damla bir araya gelince dere olur.” yazısı yer aldı.

Bir zamanlar kasabanın en işlek yerinde küçük bir saatçi dükkânı vardı. Saatçi Rıza Usta, bozuk saatleri tamir ederken acele etmezdi. Ona göre her saatin sesi farklıydı; kimi hızlı koşan bir çocuk gibi, kimi yavaş yürüyen yaşlı biri gibi tik tak ederdi. Çırak, ustasının bu kadar dikkatli çalışmasına şaşırırdı. Bir gün aceleyle kapattığı bir saati müşteriye verdi. Saat ertesi gün yine bozuldu. Rıza Usta çırağına, “Küçük parçayı önemsemeyen, büyük zamanı kaçırır.” dedi.

Okul bahçesindeki banklar her gün teneffüs sonunda kâğıt parçalarıyla doluyordu. Öğrenciler bunun temizlik görevlisinin işi olduğunu düşünüyordu. Bir gün öğretmenleri sınıfa boş bir kavanoz getirdi. Her öğrenci, o gün bahçede gördüğü bir çöpü kavanoza atılmış küçük bir kâğıda yazacaktı. Gün sonunda kavanoz dolmuştu. Öğrenciler çöplerin ne kadar fazla olduğunu görünce ertesi gün bahçeyi temiz tutmak için nöbet listesi hazırladı.

Aylin, pazardan aldığı domateslerin bir kısmının ezildiğini görünce onları atmak istedi. Annesi ise ezilen domateslerle çorba yapılabileceğini söyledi. Birlikte domatesleri yıkadılar, sağlam kısımlarını ayırdılar ve lezzetli bir çorba hazırladılar. Aylin o gün, bir şeyin ilk bakışta işe yaramaz görünmesinin onun tamamen değersiz olduğu anlamına gelmediğini öğrendi.

Murat, dedesinin bahçesindeki ceviz ağacının altında saatlerce oturmayı severdi. Dedesine göre ceviz ağacı sabrı öğretirdi; çünkü dikildiği yıl hemen gölge vermez, meyveye de birdenbire durmazdı. Önce kök salar, sonra gövdesini güçlendirir, yıllar geçtikçe dallarını genişletirdi. Murat bir gün hızlıca yaptığı uçurtmanın havalanmadığını görünce dedesinin sözünü hatırladı. Bu kez çıtaları dikkatle bağladı, ipini sağlamlaştırdı ve uçurtması rüzgârda yükseldi.